مدتها پیش (اوایل سال 1380) ؛ بدلیل زمان زیادی که صرف کار با کامپیوتر می کردم (چون شغل برنامه نویسی را انتخاب کرده بودم) ؛ نیاز شدیدی به یادگیری تایپ سریع در من ایجاد شد. سرعت پایین در تایپ باعث شده بود تا با وجود صرف زمان زیاد، و زحمت بسیار به اهداف خویش کمتر نزدیک شوم. این وضعیت مرا بر آن داشت تا کلاسها و روشهای آموزش تایپ را جستجو کنم. من نیاز به تایپی داشتم که بعد از یادگیری آن دیگر مجبور به نگاه کردن به صفحه کلید، به منظور تایپ نوشته هایم، نباشم. علاوه بر این چون من برنامه نویس بودم میخواستم به گونه ای یادبگیرم که حتی نیازی به فکر کردن به آنچه میخواهم بنویسم نیز نباشد. بعضی روشهای آموزش تایپ را که بررسی کردم جالب بودند ولی مربیان آنها همچنان از شدنی بودن اینکار اظهار تردید میکردند.
از آنجایی که من به یک مسئله پی برده بودم و آن
این بود که ما انسانها زمانی که با خودکار یا مداد بر روی کاغذ می نویسیم
دیگر به نحوه ی نوشتن نمی اندیشیم و انرژی فکری خود را تنها بر روی موضوع
مورد نظرمان متمرکز می کنیم یقین داشتم که باید راهی باشد تا بتوانیم این
کار را در مورد تایپ کامپیوتر نیز پیاده سازی کنیم.
به مطالعه و جستجوی زیادی
دست زدم. بالاخره روشی را به کمک تمام روشهای سنتی ایجاد کردم که اگر چه
از نظر زمان یادگیری و یاددهی آنها با روشهای سنتی فرقی نمی کرد ولی این
مزیت را داشت که دانش آموز به سرعت حسی میشد. منظور از حسی شدن آن است که
همانطور که وقتی شی ای به سمت چشم شما می آید ناخودآگاه و بدون تفکر پلک
میزنید زمانی که اراده به نوشتن کلمه ای میکنید به طور ناخودآگاه حروف آن
را انگشتان دستانتان تایپ نمایند.
من ابتدا آن را خود خوب آموختم . سپس بعضی از دوستانم که به شدت علاقه مند بودند نیز بوسیله ی همان روشهای اولیه من آموزش دیدند. از آنجایی که تعداد افرادی که من آموزش می دادم روز به روز در حال افزایش بود و من در یک آموزشگاه کامپیوتر در مشهد مقدس (آموزشگاه پاسارگاد _ چهار راه میلاد) مشغول به تدریس شده بودم (البته اکنون در آنجا مشغول نیستم) به تدریج به این فکر افتادم که راهی کوتاه را برای آموزش آن بیابم. بنابراین به سراغ کتب روانشناسی یادگیری رفتم. البته علت کشیده شدن به سمت این کتابها دلیل دیگری نیز داشت و آن پذیرفته شدنم در آزمون استخدامی آموزش و پرورش بود که باید در دوره های روانشناسی آن نیز شرکت می کردم. بناگاه زمانی که بر روی یک سری موارد تمرینی در یکی از سبکهای رزمی چینی فکر میکردم و روانشناسی آنها را مورد توجه قرار داده بودم راه حلی از تلفیق تکنیکهای جدید و قدیم آموزشی به ذهنم خطور کرد. راه حل ترکیبی از تکنیکهای جدید روانشناسی و روشی اصلاح شده از آنها به همراه چهارچوبی استوار شده بر سنتی ترین روشهای آموزشی بشر یعنی فنون آموزش ورزشهای رزمی چین بود. آن را تست کردم . ابتدا مدت آموزش را به 10 ساعت کاهش دادم. منظور از 10 ساعت؛ 10 شصت دقیقه میباشد. که در 10 جلسه یکساعته گنجانده ارائه می شد البته این تنها برای آموزش یک زبان مثلا تایپ انگلیسی بود. به تجربه نقاط ضعف آن را یافته و این زمان کاهش یافت و توانستم آنرا در 4 ساعت مفید که که در سه جلسه گنجانده میشود آموزش دهم. البته ناگفته نماند که معمولا جلسات مقداری زمان غیر مفید از قبیل جابجایی میز و صندلی، زمانبندی جلسات آینده،... دارند که به همین جهت هر زبان را در سه جلسه ی 2 ساعته با مجموع 6 ساعت ارائه نمودم. این روند تا سال 1390 ادامه داشت و در این سال با آموزش موازی و تلفیقی از آموزش دو زبان فارسی و انگلیسی در 7 جلسه ی 2 ساعته موفق شدم که بر قدرت حس و حتی سرعت روش بیفزایم. ناگفته نماند که با اینکه مشکل حس تا حدود زیادی حل شده است(جز در دو حرف میم و نون که کمی مشکلات دارد!) ولی در خصوص سرعت علارغم پیشرفت بسیار زیاد به دلیل وابسته بودن به تمرین فراگیران، در ابتدای آموزش به نظر کند میاید. اما به تدریج و بوِیژه در دو هفته ی بعد از آموزش به سرعت شروع به رشد می نماید. این روند بعد از دو هفته تا شش ماه با روند ملایمتری رو به رشد خواهد بود و معمولا در مورد کسانی که روزانه تمرین دارند بعد از شش ماه به نهایت سرعتی که از نظر بدنی و ذهنی و استعدادی قابلیت آن را دارند می رسند.
در سال 1390 روش خاصی نیز برای افزایش سرعت به دست آمد که علاوه بر حفظ حسی بودن یادگیری، در افزایش سرعت تایپ نتایج بسیار خوبی را داشته است.
روش یادگیری غیر تلفیقی به گونه ای است که به هیچ عنوان نیاز به تمرین و تکرار یادگیرنده در خارج از کلاس نمی باشد. و تنها در طول این 6ساعت باید به دقت دستورالعملهای این شیوه را با حوصله و بدون هیچ قضاوت اولیه ای اجرا نماید. اگر بخواهیم بهتر این مطلب را روشن کنیم باید گفت که اصولا این شیوه به شما اجازه ی هیچ تمرینی را با صفحه کلید به جز به روشی که خود به شما می آموزد ، نمی دهد . خاطر نشان می کنیم که تمرینات این شیوه جهت یادگیری نبوده و صرفا به منظور افزایش سرعت و بالا بردن سطح حسی بودن فرد تدارک دیده شده اند .تمریناتی که در بازه های نیم ساعته و در روزهای متفاوت انجام شده اند ؛ بهترین نتیجه را داشته اند.
این بدان معناست که اگر مثلا شما قصد دارید 2 زبان انگلیسی و فارسی را بیاموزید ابتدا مثلا انگلیسی را در 6 ساعت فراگرفته و سپس می توانید زبان فارسی را نیز در مدتی مشابه بیاموزید.توجه داشته باشید که معمولا کیفیت حسی بودن زبان دوم در روش غیر تلفیقی بیشتر از زبان اول است.این مورد در دلایل روانشناسی که این روش از آن ها استفاده می کند ؛ نهفته است. لذا توصیه ی ما به متقاضیان این است که اگر زبان فارسی برای آنها کاربرد بیشتری دارد ؛ آن را به عنوان زبان دوم خویش و زبان انگلیسی را به عنوان زبان اول خویش انتخاب نمایند. ولی اگر فردی کاربرد زبان انگلیسی برای او بیشتر باشد بهتر است ابتدا با زبان دیگری روش را شروع نمود و سپس انگلیسی را به عنوان زبان دوم فراگیرد.
روش تلفیقی دقیقا همان روش غیر تلفیقی است و تمام مزایای آن را دارا می باشد با این تفاوت که به دلیل موازی سازی و تلفیق و همزمانی آموزش دو زبان فارسی و انگلیسی علاوه بر بهبود اندکی در زمان آموزش، کیفیت حسی بودن هر دو زبان حفظ شده و فراگیر هر دو زبان را در کنار یکدیگر می آموزد. روش تلفیقی به تجربه دارای حس و سرعت بیشتری از روش غیر تلفیقی بوده است. تنها عیب این روش این است که فراگیر ناگزیر است هر دو زبان را بیاموزد و هزینه ی هر دو زبان را بپردازد.
اخیرا تدریس خصوصی این روش قسمتی از حرفه و شغل من شده است و این تدریس به صورت کاملا تضمینی ارائه میگردد و به منظور اطمینان بخشی به این تضمین ، اگر فراگیر پس از پایان کلاس نتواند به صورت چشم بسته تایپ نمایید، کل هزینه ی کلاس به او مسترد خواهد شد.
مطمئن هستم که اگر این شیوه به درستی به مخاطبان کامپیوتر معرفی و شناخته شود ، با استقبال عمومی زیادی مواجه خواهد شد و میتواند از اتلاف زمانهای زیادی که در این کشور صرف تایپ به خصوص در اداره های دولتی و شرکتهای خصوصی می شود جلوگیری نماید. بدیهی است فردی که هنوز اصول کار با صفحه کلید را فرانگرفته است؛ مدام برای زدن کلیدها به صفحه کلید نگاه میکند و بناچار و ناخودآگاه دچار خستگی و بی علاقه گی به کامپیوتر میشود و این برای مردم ما که به شدت به حوزه ی کامپیوتر کشیده شده اند و به نظر می رسد یکی از ارکان و امیدهای توسعه ی فرهنگی و علمی ما کامپیوتر و اینترنت باشد، خبر خوبی نیست که بگوییم بیشتر دانشجویان کامپیوتر، فارغ التحصیلان، کارمندان ادارات،... شما از روی بی علاقه گی در حال کار هستند و یا لااقل اکثر آنها در کارشان از سرعت لازم برخوردار نیستند و قسمتی از زمان و قدرت و تمرکز فکری خویش را که باید صرف خدمت به شما مردم عزیز کنند عملا صرف عمل تکراری پیدا کردن کلیدها، بر رو صفحه کلید مینمایند!
در این راستا اینجانب مهدی کیوانلو(ایجاد کننده روش) از طریق همین تریبون عمومی اینترنت از مسئولین امر(رئیس جمهور یا هر یک از وزراء به ویژه وزیر علوم یا وزیر آموزش و پرورش و یا هر ارگان دیگر ذیصلاح ) دعوت به تشکیل یک کمیته علمی به منظور بررسی صحت این شیوه و موثر بودن آن نموده و در صورت صحت کاربردی بودن آن پیشنهاد افزودن آن به مواد درسی دوره دبیرستان را می نمایم و در این خصوص هر گونه همکاری از طرف اینجانب با این عزیزان در خصوص تربیت مربیان مورد نیاز و اعتلای میهن عزیزم انجام خواهد گرفت.
نام و نام خانوادگی: مهدی کیوانلو
شغل : مدرس کیتایپ _تحلیل گر شرکت پیک الکترونیک و همزمان مدیر عامل شرکت کیسافتس ( پیش از این مدیر تیم برنامه نویسی و برنامه نویس شرکت پنگوئن زبان PHP _برنامه نویس شرکت وب آرا به زبان PHP _معلم آموزش و پرورش)
جهت درخواست تشکیل کلاس می توانید با یکی از روشهای زیر تماس حاصل فرمایید.
موبایل: 09357308844
ایمیل : keytype8@gmail.com
م. کیوانلو
